Raymond Witvoet

Ik loop vaak iets voor op wat komen gaat. Dat heeft zo z’n voors en z’n tegens. Ik voel me zeer thuis in zowel de bergen als aan en op zee. De bergen geven perspectief; diepte, hoogte, de kracht van de aarde. Metaforisch gezien kan ik dan veel verder zien. De zee brengt eenheid en het eeuwige spel van eb en vloed, de continue beweging van het leven, het vloeiende van het water. In de muziek vind ik veel zeggingskracht en verbinding.

Vanuit de kracht om met anderen mee te bewegen en een helder intuïtief weten van psychische structuren zorg ik voor duiding en richting. Ik zet me in om mensen te leren vertrouwen op zichzelf en dichter bij hun eigen waarheid te komen net zoals ik dit pad zelf ook nog voortdurend blijf bewandelen.

De diversiteit van mijn pad tot nu toe geeft mij een rijke bron aan ervaringen en doorlevingen. Van de ruim 20 jaar wedstrijdsport tot de verscheidenheid aan functies, het palet is breed. Reflectie en het nemen van afstand zijn de wezenlijke instrumenten die hier voor mij bij horen.

De eigen doorlevingen zorgen voor een scherpe blik op wat er voor mij toe doet. Het is echter een blijvende zoektocht die me aan andere zoekers bindt om samen betekenis te ontdekken en te geven. Dit doe ik in mijn werk als trainer en organisatie-ontwikkelaar voor Open Spaces maar daarnaast ook door het organiseren van reizen voor Wisdom Travellers . Wat blijft zijn de reflectie en de afstand, pas dan kun je wezenlijke stappen zetten.

Vragen of wil je meer informatie, neem gerust contact op.

Of kijk hier voor referenties.

Gijs van Dinther

Mijn grootste levensles is accepteren dat alles, écht alles, vergankelijk is.

Persoonlijkheid, gezondheid, naasten, spullen, uiterlijk, opvattingen, successen, emoties, overtuigingen. En misschien zelfs wel de vergankelijkheid zelf.

Om me daartoe te verhouden heb ik tot nu toe twee opties ontdekt: verzet of acceptatie. Het grootste deel van mijn leven koos ik, uit keiharde angst, optie nummer één: verzet!

Ik probeerde me krampachtig vast te houden aan dat wat ik had. En was als de dood dat vervolgens te verliezen. Dat gebeurde vervolgens natuurlijk altijd toch.

Tot er, na de honderdste keer mijn kop te stoten, iets kortsloot. Ik realiseerde me ineens dat ik 180 graden de andere kant op moest. Mijn antwoord zat juist ín de vergankelijkheid.

Pas nu ik vergankelijkheid écht begin toe te laten, komt er steeds meer ontspanning en een innerlijk soort vrede met dat wat is. Ook met de pijnlijke kanten.

Pijn doet nog steeds pijn. Dat is niet veranderd. Wat alleen weg valt, is de illusie dat het anders zou moeten zijn. En dan is er alleen nog de beweging van dat wat er is.

Die beweging is precies wat we in een Open Space opzoeken. Verzet laten varen, zodat we dat wat er is ook echt kunnen zien, voelen en delen. Alleen dan ontstaat stroom en komt er ruimte voor nieuwe mogelijkeden.

Vragen of wil je meer informatie, neem gerust contact op.

Of kijk hier voor referenties.