Alles om ons heen, en alles in ons, is in continue staat van verandering. Als je op atomair niveau kijkt, trilt alles. Er is geen ‘staat’ van iets vast te stellen. Het is al veranderd op het moment dat je het hebt gemeten.

Al onze ideeën, plannen, overtuigingen en doelen zijn hier net zo goed aan onderhevig. Ze zijn slecht tijdelijk effectief.

En daar hebben we ons tot te verhouden. Dat kan op twee manieren:

1) Verkrampen. We kunnen koste wat het kost proberen vast te houden aan onze overtuiging, ons plan, doel of idee.

2) Ontspannen. We kunnen accepteren dat alles hoe dan ook verandert en meegaan met wat zich aandient.

Ik heb zelf een enorme berg energie en tijd besteed aan het toch proberen te vinden van houvast. Iets van zekerheid. Een ijkpunt, een referentiepunt. Iets. En dat is na jaren en jaren zoeken, ploegen en ploeteren….. een totale illusie gebleken.

Dat voelde als een snoeiharde rechtse hoek en tevens wake-upcall. Waarmee ik me realiseerde dat verkrampen geen enkel doel dient behalve ontdekken dat het geen enkel doel dient.

De stroom gaat hoe dan ook verder. Het leven beukt net zo lang tegen verkrampingen aan totdat er wel beweging móet komen.

Ook in organisaties kun je hier vrijwel alle problemen tot herleiden. Mensen verkrampen doordat ze onzeker zijn over wat er verandert als ze: hun baas confronteren, producten schrappen, hun onvrede kenbaar maken, hun ambitie uiten of gevoelens delen.

Dat kan uiteraard op vele manieren: door ja te zeggen en nee te doen, door de mond te houden en thuis te klagen, door te roddelen, etc.

Deep Democracy heeft dit mooi verbeeld met de ‘sabotagelijn’:

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding

Ik heb ze zelf allemaal wel een keer geprobeerd. En, kan ik je vast verklappen, geen van allen leveren duurzame resultaten op. Er is maar één weg uit. Houvast loslaten, het veranderlijke van het leven omarmen en telkens weer checken of onze ideeën, overtuigingen en doelen nog wel passen bij hoe de wereld op dit moment is.

Is dat makkelijk? Nope. Ik sprak vandaag met mijn compagnon Raymond precies hierover en hoe we zelf nog dagelijks de uitdaging aan moeten gaan in de onzekerheid te blijven i.p.v. te verkrampen. Dat zal wel een weg zijn die altijd belopen moet worden.

p.s.

Als je een soort van tussenvorm zoekt die iets minder confronterend is, kun je ook bij elke verandering die je ontdekt eerst een dobbelsteen gooien. Waarbij even heel hard verkrampen is en oneven lekker ontspannen).